Akulturacja (Inkulturacja) muzyczna

Akulturacja muzyczna to okres w rozwoju muzycznym przebiegający od narodzin do 2-4 roku życia dziecka. Ma trzy stadia: absorpcję, reakcje przypadkowe i reakcje celowe. Ideałem jest, gdy dziecko przechodzi przez pierwsze stadium akulturacji, czyli absorpcję od momentu narodzin do osiemnastego miesiąca życia, ponieważ w okresie koniecznego rozwoju mowy akulturacja muzyczna zejdzie na drugi plan. Niestety, środowisko muzyczne dzieci nie zawsze jest tak bogate, żeby przeprowadzić je przez osłuchanie z bogactwem kultury muzycznej, nie za często dziecko ma w swoim otoczeniu osobę dorosłą śpiewającą dla niego i z nim piosenki i rytmiczanki. W tym stadium bardzo ważne jest oddziaływanie na dzieci przez muzykę zarówno żywą, śpiewaną przez dorosłych, jak i przekazywaną przez media, radio, telewizję. W pierwszym stadium akulturacji dzieci nie muszą reagować na muzykę, może się wydawać, że nie zwracają na nią uwagi, jednak muzyka wywiera na nie wpływ. W drugim stadium dzieci wydają z siebie dźwięki (muzyczna paplanina) oraz poruszają się w reakcji na muzykę, w trzecim stadium zaczynają wydawać dźwięki i reagować ruchem już bardziej adekwatnie do muzyki. Podczas naszych zajęć muzycznych przekazujemy dzieciom muzykę „na żywo”. Śpiewamy, recytujemy i poruszamy się dla dzieci. Wykonujemy krótkie piosenki i rytmiczanki bez słów, z muzyczną ekspresją, używając jednej lub kilku sylab. Celem działań muzycznych na tym etapie audiacji wstępnej nie jest nauczenie dzieci piosenki, ale osłuchanie ich z nią, aby mogło sobie przyswoić skalę, czy metrum, z jakim została napisana. Nie zachęcamy w tym czasie dzieci do reakcji na muzykę. Śpiewamy piosenki w skalach – durowych, molowych harmonicznych, doryckich, miksolidyjskich oraz w metrach prostych dwudzielnych i trójdzielnych, złożonych parzystych i nieparzystych. Słuchanie utworów w różnorodnych skalach i metrach rozwija u dzieci możliwości audiacyjne w ustalaniu znanych mu skal i metrów. Im więcej dzieci będą miały okazji do porównań, tym lepiej będą się uczyć. Śpiewanie dzieciom piosenek i rytmiczanek bez słów to najważniejsza różnica pomiędzy kształceniem muzycznym metodą Gordona, a „tradycyjnym”. Jest to związane z rozwinięciem w sposób prawidłowy akulturacji muzycznej. Powinniśmy unikać nagrań z dziecięcymi piosenkami i śpiewania piosenek ze słowami. Słowa w muzyce wokalnej, słowa bajki nawet z podkładem muzycznym odrywają uwagę dziecka od samej muzyki. Dziecko nie koncentruje się wtedy w pełni ani na muzyce, ani na tekście. Dziecko ma kontakt z językiem mówionym bez przerwy we wszelkich sytuacjach życiowych, dlatego nie ma potrzeby łączenia tekstu z muzyką, bo odbędzie się to zawsze kosztem muzycznej akulturacji. Jeśli chcemy w dzieciach rozwijać zdolności muzyczne jak najpełniej, jeśli chcemy...
readmore

Dlaczego słuchanie zróżnicowanej muzyki jest tak ważne?

Różnice tonalne Dzieci słuchając wielu „śpiewanek” w różnych skalach – durowych, molowych, doryckich, miksolidyjskich, frygijskich – mają okazję do zauważenia różnic między nimi. Mieć dobre poczucie tonalne to łatwo i szybko uczyć się nowych melodii, umieć je harmonizować. Różnice rytmiczne Jeśli dzieci słuchają różnych zestawień rytmicznych, np. jednostek trójdzielnych obok nietrójdzielnych, z większą uwagą odbierają te trójdzielne. Aby wykształcić dobre poczucie rytmu, trzeba słuchać dużo zróżnicowanego rytmicznie materiału. Im więcej zróżnicowanego materiału dziecko usłyszy, tym lepiej potem rozumie te różnice. Zgodnie z teorią uczenia się muzyki E.E. Gordona mówimy o śpiewankach i rytmiczankach bez słów, ponieważ gdy używamy słów, powodujemy, że dzieci przestają słuchać muzyki, a skupiają się na tekście słownym. Audiacja Jeśli naprawdę nauczymy się słuchać, potrafimy wyobrazić sobie usłyszaną melodię, jak ona mogłaby zabrzmieć  w innym metrum lub innym trybie. Jest to jeden z elementów pojęcia „audiacja”, czyli słyszenia nie tylko tego, co fizycznie brzmi, ale wewnętrznego słyszenia i rozumienia tego, co nie brzmi w danym momencie, ale wynika ze struktury muzyki. „Audiować” to znaczy na przykład umieć sobie wyobrazić i usłyszeć wewnętrznie znaną melodię, np. „Sto lat” w trybie minorowym zamiast majorowym, i w metrum trójdzielnym zamiast w dwudzielnym. Na naszych zajęciach dostarczymy dzieciom dużo zróżnicowanego materiału do słuchania w formie śpiewanek, rytmiczanek bez słów, motywów tonalnych, rytmicznych, krótkich utworów instrumentalnych (a wszystko w połączeniu z ruchem), aby wykształcić w nich umiejętność...
readmore

Czy słuchać z Maleństwami muzyki instrumentalnej? Jeśli tak, to jakiej?

Tak, oczywiście słuchać! Słuchanie muzyki instrumentalnej jest bardzo ważnym elementem muzycznej akulturacji; Słuchamy muzyki różnorodnej – pod względem stylu, instrumentarium, zróżnicowanej pod względem tempa, dynamiki, rytmu, melodii; Słuchamy utworów krótkich 0,5-2,5 minutowych, bo na dłużej niemowlęta i małe dzieci nie skupią swojej uwagi; Muzyka nie może trwać długo bez przerwy, bo stanie się tłem dźwiękowym dla dziecka; Aby dziecko słuchało, powinny być częste zmiany, dziecko reaguje głównie na te zmiany; Przy słuchaniu muzyki, dzieci reagują na nagłe zmiany – głośną muzykę z cichej, zmianę barwy, zmianę tempa, zmianę instrumentu, zmianę tonacji, itd… Pozwólmy dzieciom ruszać się przy muzyce tak, jak same chcą i czują, nie narzucajmy swoich ruchów, sposobów, nie poruszajmy kończynami dziecka, tylko ewentualnie w kontakcie z dzieckiem poruszajmy się sami, kołysząc się w puls muzyki; Stwórzmy własną biblioteczkę muzyczną, aby powracać do tych samych utworów, aby Maleństwa miały okazję je pamiętać i rozpoznawać; Wszystkie style muzyczne są dobre, jeśli nam, Rodzicom one się podobają i lubimy słuchać – blues, country, disco polo, disco, dance, flamenco, folk, hip hop, house, jazz, muzyka dawna, elektroniczna, filmowa, gitarowa, ludowa, poważna, religijna, pop, punk, reggae, szanty… Dajmy tylko okazję posłuchać i poznać jak najwięcej zróżnicowanej muzyki; Rozróżnianie to podstawowe hasło gordonowskiej teorii; Porównując do życia codziennego – dzieci nie zrozumieją, co do gorzkie, jeśli nie znają słodkiego czy słonego. Zrozumieją, co to gładkie, jeśli odróżnią to od szorstkiego. Rozumieją, co to gorące, jeśli odróżnią to od zimnego. I tak...
readmore

Co warto wiedzieć o zdolnościach muzycznych?

Zdolności muzyczne są wrodzone, czyli każdy rodzi się z pewnym poziomem zdolności. Zdolności muzyczne nie są dziedziczne. Zdarza się, że dziecko rodziców zdolnych muzycznie takich zdolności nie przejawia, albo odwrotnie, w rodzinie „niemuzycznej” rodzi się dziecko z wysokimi zdolnościami. Zdolności muzyczne rozłożone są w populacji zgodnie z rozkładem normalnym, czyli ok. 1/6 wszystkich ludzi ma zdolności niskie, 2/3 – średnie, 1/6 wysokie. Zdolności muzyczne nie są związane z płcią, rasą, narodowością, czy środowiskiem. W każdej grupie osób (przedszkolu, klasie, szkole, grupie studentów), niezależnie od statusu społecznego, rozkład wyników testów zdolności muzycznych jest taki sam. Zdolności muzyczne kształtowane są przez środowisko, które ma na nie tylko wpływ w okresie od narodzin do ok. 9 roku życia. Brak dobrego muzycznego środowiska w wieku 0-9 lat powoduje spadek zdolności muzycznych. Im bogatsze muzycznie środowisko, im wcześniejszy kontakt dziecka z muzyką, tym większe szanse na lepszy rozwój zdolności muzycznych i ukształtowanie się ich na poziomie jak najbardziej zbliżonym do wrodzonego poziomu, z jakim się dziecko rodzi. Po 9 roku życia nie mamy wpływu na podniesienie poziomu zdolności muzycznych, możemy tylko pracować nad muzycznymi...
readmore

Dlaczego śpiewanie do dzieci jest tak ważne?

Śpiew jest pierwszą i najważniejszą umiejętnością możliwą do zdobycia przez każdego we wczesnym dzieciństwie. Aby dziecko zaczęło śpiewać, musi nauczyć się uważnie słuchać, rozróżniać struktury brzmieniowe, rozumieć ich sens. Aby rozumieć ich sens, a potem śpiewać samodzielnie, czyli formułować muzyczne wypowiedzi, dziecko powinno opanować jak najwięcej słownictwa muzycznego, ale na początku poprzez słuchanie. Aby dzieci miały okazję nauczyć się słuchania, powinny słyszeć w swoim otoczeniu jak najwięcej innych osób śpiewających w ich obecności. Rodzimy się z jednym głosem, który zawiera w sobie potencjalną umiejętność zarówno mówienia, jak i śpiewania. Powinniśmy wskazać dzieciom, jak używać obu rodzajów głosu. Jeśli dzieci słyszą wokół siebie mnóstwo mowy, a bardzo mało osób śpiewających, nie mają szansy nauczyć się używania swojego głosu śpiewu, bo nikt nie jest dla nich wzorcem czy modelem, za którym mogłyby podążać. Naukę śpiewu dziecko rozpoczyna w chwili urodzenia, a nawet jeszcze wcześniej. Niemowlęta z zainteresowaniem wsłuchują się w rozbrzmiewające wokół nich dźwięki i potrafią je zrozumieć na długo przedtem, zanim same zaczną wypowiadać pierwsze muzyczne słowa. Tak jak w uczeniu się języka mowy, w uczeniu języka muzyki, najpierw poznajemy słownictwo poprzez osłuchanie się z nim, a dopiero po pewnym czasie zaczynamy stosować we własnych wypowiedziach. Trzeba jednak uważać, ponieważ sytuacje przepełnione bodźcami dźwiękowymi nie wywierają korzystnego wpływu na rozwój śpiewu, ponieważ dziecko się wtedy „wyłącza”, nieustanną muzykę czy śpiew odbiera jako tło dźwiękowe, na które nie zwraca uwagi. Dlatego do rozwoju umiejętności śpiewania przyczyniają się krótkie, ukierunkowane komunikaty oparte na motywach tonalnych i rytmicznych. Warto często śpiewać do i dla dziecka, prowadzić z nim muzyczne konwersacje oparte na na materiale tonalno-rytmicznym, prezentować krótkie „śpiewanki”, zachęcać do rozmowy muzycznej, a więc słuchać uważnie wypowiedzi dziecka i za każdym razem odpowiadać na jego reakcje.  Dziecko znacznie chętniej i więcej będzie śpiewać, jeśli przekona się, że przynosi to efekty i jest...
readmore

« Poprzednie wpisy

line
Wspierane przez WordPress | Zaprojektowane przez Elegant Themes